يعنى آنها كه نامشروع و بزه ميكنند به زودى در اين عالم با تازيانه تأديب و مجازات ميشوند ، و در عالم ديگر بعقاب و مجازات اخروى . « وَلا تَأْكُلُوا مِمَّا لَمْ يُذْكَرِ اسْمُ اللَّه عَلَيْه وَإِنَّه لَفِسْقٌ » 122 مجمع : اين جمله صريح است در اينكه هنگام سر بريدن حيوان لازم است نام خدا بر زبان آرند ، و با ترك آن خوردن گوشت حيوان حرام است ، و از اين جمله فهميده مىشود كه حرام است خوردن كشتار كافران اگرچه يهود و مسيحى باشند و نام خدا ببرند ، چون آنها خداشناس نيستند و عقايد آنها هم شرك است و عقيده بخدايان متعدّد ، و اگر مسلمان بكشد و نام نبرد چند فرض و نظر است : اوّل - مالك و داود و حسن بصرى ، و ابن سيرين و جبّائى گفته‌اند : حرام است خواه از فراموشى باشد يا بعمد ترك كند دوّم - شافعى گفته است حلال است كشتار مسلم اگرچه بعمد نام خدا نبرد . سوّم - ابو حنيفه گفته است : اگر مسلمان معتقد بود كه واجب است ياد نام خدا و فراموش كرد ، كشتارش حلال است ، ولى اگر بعمد ترك نام خدا كرد كشتارش حرام است . و از امامهاى ما شيعه نيز همين حكم روايت شده است . كتاب جواهر مجلَّد صيد و ذباحه در شرط دوّم از شرايط ذبح گفته است : اين مسئله در حديث و رأى فقها اتّفاقى است ، بلكه مورد اجماع همه ى علماء است كه بايد مسلمان هنگام كشتن حيوان نام خدا را بعمد ترك نكند و گر نه آنگوشت حرام است ، و در دو صفحه جلوتر در اركان ذبح گفته است : شرط است كه مسلمان بكشد و خلاف نيست ميان فقها كه كشتار غير مسلمان حرام است و همچنين كشتار يهودى و مسيحى و مجوسى ، و در بعضى احاديث كه حكم شده است كشتار آنها حلال است ، براى تقيّه بوده است ، بلكه از دير زمان در نزد شيعه مسلَّم بوده است ، و شيخ طوسى و سيّد مرتضى اين مسئله را از متفرّدات اماميّه شمرده‌اند يعنى فقطَّ شيعه به تنهائى اين حكم را دارد نه ديگران ، و اين مسئله امروز ضرورى مذهب شيعه است بعلاوه ى اخبار فراوان بر آن . « ما قسمتى از اين مطالب و اخبار را در سوره ى مائده ضمن آيت نوشته‌ايم » .